حتمن نباید لای الفبای شهری غریب بیابی

و یا جایی

پشت لحظه های آشنا

همین که

 عزیزت نگاهش را به دیگری تعارف کند

                                              کافی ست

                                             تا تو غریب شوی .

                                   « پریسا جهانپور »

              خدا به خاطر چشمت شبی غزلخوان شد             

                   برای چشـم تو شایـد همیشه گـریان شد

                   تو را که دیـد خودش را به بی خیــالی زد

                   و پشت چهره ی مظلوم خویش پنهان شد

                   خـدا حکـومت خود را به دست آدم داد

                   به جستجـوی تو آمـد شبیه انسان شد

                   از این که بنده ای و او خدا و خالق توست ...

                   از این که پاک و رحیم است ... این که رحمان شد

                   از این که عمر خودش را به پای بنده نهاد ...

                   از این که مثل من و تو دچار عصیان شد ...

                   از این که آدم و حوا ... از این که چشمانت ...

                   از این که ... این که ـ خدا ـ بود هم پشیمان شد

                   و در شبی که جهان می گریست با دل درد

                   خـدا به پای تــو افتــاد و التماست کــرد

                         الو سلام من هستم مریض تکراری

                     دلم گرفته تو تنها دواش را داری

                     نه این که مثل همیشه دوای قول و قرار

                     نه این که مثل همیشه عذاب و سرکاری 

                     رگم نشانه بگیر و خلاص کن من را

                     خلاص کن من و دل را از این گرفتاری 

                     من از تصادف انسان و سیب آمده ام 

                     من عاشق غزل و ... آری عاشقم آری 

                     به جای نسخه و دارو برای من بنویس 

                     نتی برای نوازش به روی گیتاری 

                     به جای این که بگیری فشار و نبضم را 

                     بخوان دوباره از حافظ برایم اشعاری 

                     برای من بنویس که به خاطر دردم 

                     دوباره درد مرا بی جواب نگذاری 

                     دوا و شربت و قرص و سرنگ را ول کن 

                     برای من بنویس که ...

                                                   ... که دوستم داری      

                        انــدوه دل مـرا نـديـدی مـريم

       دست از دل خسته ام کشيدی مريم

       خامم که به پای تو نشستم عمری

    با پنبه سـر مـرا بريـدی مريم  

****

    کـوهم که برايت شـده بودم کــاهی

   می مردم اگر که می کشيدی آهی

      يک روز اگــر زمـانه بر عکس شـود

         آن روز ـ گمان کنم ! ـ مرا می خواهی  

****